رجا ( 1371 - 1276 ) على خليليان ، متخلص به رجا ، فرزند عبد المحمود ، در سال 1276 هجرى شمسى در اصفهان قدم به عرصهء حيات گذاشت . در كودكى به مكتب رفت و خواندن و نوشتن و تعليم قرآن را فراگرفت . آنگاه به كار بافندگى پارچه و خريدوفروش ريسمان اشتغال ورزيد و از اين رهگذر معيشت كرد . خليليان از سىسالگى به شعر و شاعرى پرداخت و در انجمنهاى ادبى شهر خود ، مانند : انجمن ادبى شيدا ، انجمن ادبى كمال ، انجمن ادبى سعدى ، و انجمن ادبى صائب شركت جست و از محضر اساتيد شعر و ادب چون مرحوم شيدا و صغير اصفهانى و گلزار و غمگين و شكيب و فايض كسب فيض كرد و با رموز شعر و فنون آن آشنا گرديد و به شعر خود رونق بخشيد . رجا شاعرى متدين و مذهبى بود و اشعارش بيشتر اندرزگونه و در مدح و منقبت ائمهء اطهار عليهم السلام است . وى مردى خليق و متواضع و فروتن بود و همنشينى و مصاحبت با اهل شعر و ادب را مغتنم مىشمرد و اوقات فراغت را به مطالعه كتاب مىگذرانيد . رجا داراى پنج پسر و يك دختر است كه از ميان آنان احمد خليليان طبع شعر دارد و خليل تخلص مىكند . بارى ، رجاء در سال 1371 چشم از جهان فروبست و در باغ رضوان در قطعهء مقبرة الشعراء اصفهان مدفون گرديد . از آثار اوست : مناقب الائمه ، مثنوىنامه ، و ديوان اشعار كه طبع و نشر شده است . در منقبت حضرت محمّد ( ص ) چون از افق هلال ربيع آشكار شد * عالم منوّر از مه و رخسار يار شد